Апошні алгарытм

– Мы яшчэ не сябры, табе нішто не замінае мяне падслухаць!

Травіна адарвалася, пакруцілася сіратліва ў пальцах і адляцела ўбок. Пасля гэтай дэпіляцыі Травень узяўся разглядаць неабрэзаныя пазногці – адзін з іх быў зламаны.

– І суседзяў будзеш праз прыцэл разглядаць, – дадаў ён.

– Вось суседзям у галаву і не зашкодзіла б залезці!

– Яны з табою ветліва вітаюцца, а думаюць зусім інакш.

– Галоўнае, што я думаю!

Суразмоўца быццам і не чуў мяне:

– А колькі ў цябе сваякоў? Вось, лічы, потым ты ніводнага і на парог не пусціш. Па тваім камфортным сусвеціку ўсё гэта ўраганам пройдзе. З аднаго боку добра – перастанеш жыць ілюзіямі. А з другога – яно табе трэба?

Травень замоўк, потым рашуча паставіў кропку:

– І я не Бог, каб ведаць усе думкі ды застацца пры сваім розуме.