VoxZero. Камертон

– Менә, – Нара аларга карап әйтте. – Татр белән сез инде туганлаштыгыз. Ул җитез. Ул кемнең үзебезнеке икәнен шундук сизә. Барыбыздан да яхшырак сизә.

Ки Татрның аңа монда барысыннан да якынрак икәнен аңлады. Бәлки, икесе дә тавышын югалтканга: Татр – туры мәгънәдә, ә Ки – үзенекен, башта шәһәр, аннары ачу басып калган, һәм бары тик хәзер, бу шакылдауда кайтып килгән тавышын. Алар тел тапкан ике телсез кебек иде.

– Ә кем алар… сез кем? – Ки чәйнәп бетереп сорады. – Буяулар – алар «системаны ерта». Тыннар – тыңлый. Ә сез нәрсә? Тукыйсызмы?

– Тукыйбыз, – дигән яңа тавыш яңгырады, һәм барысы да бераз тынды, һәм Ки башлыкның кергәнен аңлады.

Лейрон барысыннан да өлкәнрәк иде, һәм Ки башта аның шулкадәр гади булуына гаҗәпләнде: Лаф кебек янып торган күзле юлбашчы түгел, ә кулларында иске каткан кабарчыклар һәм буяу таплары булган бераз бөкрәйгән, тыныч кеше. Ул килде дә, ашыкмыйча, Кигә каршы эскәмиягә утырды һәм, тукыманы яктыга тотып, анда кимчелек бармы дип караган кебек, озак, басымсыз карады.

– Тукыйбыз, – дип кабатлады ул. – Һәм бу метафора түгел, малай, метафора да булса да. Станокларны күрәсеңме? – Ул баш какты. – Без чыннан да тукучылар. Каныбыз белән. Бабаларыбыз, бабаларыбызның бабалары, әбиләр, аналар – барысы да тегә иде. Йорт бар иде. Күптән, яңа тәртип әле генә торгызылганда һәм хәзергегә караганда күпкә явызрак булганда, иң таңында. CIVIL MONA. – Ул бу исемне Ирма әйткәнчә – югалтылган тере кешенең исеме кебек әйтте, тик аның авызында аңарда коллекционер сагышы түгел, ә гаилә каны бар иде. – Бу гади марка гына түгел, малай. Бу без идек. Безнең куллар. Мин малай чагымда ук соңгы станокларны – тулы куәт белән, тулы ходта эшләгәннәрен – күреп калдым. Нәкъ барысын да… – Ул тукталды, әйтеп бетермәде, әйтерсең сүз килмәде, эндәшмичә торды. – Исен хәтерлим. Менә шушы исне. – Ул, остаханәне, балавызны, йонны уратып, кулын йөртте. – Аларны яндырдылар. Күп… күп станокларны яндырдылар. Нәрсә өчен – озак аңлатырга, ләкин кыскача әйтсәң: кешечә киенгән, кул белән, мәхәббәт белән ясалган әйбер кигән кеше үзенең кеше икәнен исенә төшергән өчен. Ә бу аларның тамагына аркылы иде, ул чакта да, хәзер дә. Йортны яндырдылар. Осталарны – кемне төрмәгә, кемне җиргә. Ләкин һөнәр куллар белән, учтан учка тапшырыла, һәм безне яндырып бетерә алмадылар. Без – калганнар. Тегүчеләрнең оныклары. Ары тукыйбыз.

– Ә хәзер сез нәрсә тегәсез? – дип сорады Ки.

– Кием дә. Аска, сквотларга, җылынырга бөтенләй бернәрсәсе юкларга таратабыз – чын, җылы, бизәкле киемне. Бизәк – ул бит сорау, малай. Тигезләр бизәксез йөри, бизәкне бетерделәр. Ә без тегеп кертәбез. Һәр җөйдә – кечкенә баш күтәрү. – Лейрон бераз эндәшмичә торды. – Ләкин без җеп кенә тукымыйбыз. Челтәр тукыйбыз. Кешеләрне. Хәбәрләрне, юлларны, чит урыннардагы үзебезнекеләрне. Бөтен шәһәр – безнең өрмәк, ә без – аркылы җеп, тукуда моки белән уңнан сулга йөреп, бөтен өрмәкне тукымага бәйли торган җеп. Аркау. Аннан башка өрмәк – бары тик юкка тартылган ялангач кыллар. Без – бәйләүче нәрсә. Буяулар ерта. Без – тукыйбыз. Бөтен аерма шунда, һәм ул бик зур. Ерту җиңел һәм шаулы. Бәйләү – тын һәм озак.

Һәм менә шунда Ки, инде бу урынга, бу исләргә, Татрга, намуслы шулпага гашыйк диярлек Ки, кинәт абынып китте. Лейрон матур сөйли иде. Артык. «Һәр җөйдә – кечкенә баш күтәрү», «өрмәк һәм аркау» – бу, нәкъ шушы мич янында күп мәртәбәләр, күп яңаларга сөйләнгән нотык кебек, шома, тәгәрәтелгән иде. Ки әле генә бер атна Лафны тыңлаган иде, һәм Лафта да бар нәрсә шома иде, һәм Ки бу шомалыкта пешкән иде. Һәм хәзер ул үзен салкынлыкта тотып алды: ә Лейронның әйләндереп куелган Лаф түгел икәнен мин каян беләм? Бу зирәклекнең – кайнар урынына җылы гына булган шундый ук репетицияләнгән кармак түгел икәнен? Күкрәктәге тын тавыш Лейрон нотыгына – Ки намус белән колак салды – Лафка эндәшмәгән кебек эндәшмичә тормады. Ләкин Татрга, шулпага, Лилага чыңлаганча бөтен көченә дә чыңламады. Ул… икеләнә иде. Әйтерсең монда да хакыйкать бар, ләкин бөтенесе түгел, әйтерсең матур сүзләр астында Лейрон әйтеп бетермәгән нәрсәдер ята. Ки нәрсә икәнен белми иде. Ул моны бары тик билгеләп куйды һәм, Буяуларда яшерергә өйрәнгәнчә, яшерде: ышанасы килгән нәрсәгә дә шундук ышанмаска. Бигрәк тә ышанасы килгән нәрсәгә.

– Мин әйтергә тиеш, – дип, Ки табагын читкә этте, чөнки бу эчтән баса иде һәм, аны ашатканнар икән, эндәшмәү намуссыз булыр иде. – Мин кем икәнемне һәм нигә икәнемне белүегез өчен. Мин теге түбәдә батырлык күрсәтмәдем. Мин мине алып китсеннәр дип битлекне салдым. Система мине эләктереп, Үзәккә алып китсен дип теләдем. Лила булган урынга. Шулай аның янына эләгермен дип уйладым. – Ул күзләрен күтәрде.

– Мин сезгә килмәдем. Мин бирелергә бара идем. Нара мине тотып калды.

Остаханәдә тын булды. Татр шакылдатудан туктады. Станок янында кемдер борылды.

Һәм Лейрон – Ки шелтә дә, кызгану да, матур сүзләр дә көткән иде – Лейрон, әйтерсең Ки таныш нәрсә әйткән, әкрен генә баш какты гына.

– Андыйны беләм, – диде ул тын гына. – Бездә монда остаханәнең яртысы – кайчандыр үз кешесенә – Үзәктәгегә якынрак булыр өчен бирелергә җыенганнар. Әнә Нара. Үзем дә, булган эш, күптән. Бу оят түгел, малай. Бу мәхәббәт кайгыдан шулай акылдан яза. – Ул эндәшмичә торды. – Барып җитү оят булыр иде. Чөнки син бер нәрсәдә хаклы: Үзәккә ишек бар. Тик ул бер якка гына. Анда керәләр. Аннан – беркайчан да диярлек. Һәм яраткан кешеләрең янына түгел, ә күрше ак бүлмәгә – анысы төгәл. Нара сиңа әйткән инде, йөзеңнән күрәм. – Дивар янында Нара кыска гына баш какты. – Шуңа барып җитмәгәнеңә шатлан. Һәм әйдә без сиңа башка нәрсә тәкъдим итик. Тиз түгел. Ышанычлы түгел. Ләкин ичмасам бер якка гына түгел.

Барысы да бер-берсенә карашты, һәм Ки аны монда, ахрысы, нәкъ нәрсә өчен алып килгәннәренә кагылганын аңлады.

– Аның сеңлесен эзлибез, – Лейрон, Нарага баш кагып, кинәт матурлыкларсыз әйтте, һәм бу ялангач, ямьсез «эзлибез»дән Ки аңа бөтен элеккеге нотыгына караганда да ныграк ышанды. – Һәм синең Лиланы, әгәр ул анда икән. Вәгъдә итмим. Ялганламыйм – аннан бик азлар. Ләкин эзлибез.

– Ничек? – дип сорады Ки. – Сез аларны ничек тартып чыгарасыз? Тын тукып?

Барысы да тагын бер-берсенә карашты.

– Тукып түгел, – диде Лейрон, һәм аның күзләрендә беренче тапкыр Ки аларда әле күрмәгән нәрсә – зирәклек түгел, ә сагаю пәйда булды. – Ысул бар. Иске. Куркыныч. Ул да бабаларыбыздан. – Ул, әйтергәме-юкмы дип үлчәп, эндәшмичә торды. – VoxZero турында ишеткәнең бармы?

Ки башын чайкады. Ә эчтә нәрсәдер тартылып куйды. Ул моны кайдадыр күргән иде инде. Ишетмәгән – күргән. «Почмак»та, гөмбәз астында, ул кайчандыр кереп йөргән кафеның җылы почмагында торган кара дисклар өчен теге иске проигрыватель – аның ягында ярым сөртелгән хәрефләр бастырылган иде, ул шул чакта бармагы белән аларны сыйпап узган, аңламаган иде. Хәзер хәрефләр кинәт үзләреннән-үзләре кушылды: VoxZero. Ки моны кычкырып әйтмәде. Бары тик билгеләп куйды, һәм күкрәгендә салкын булып китте.

Вуши пульт янында колаклыкларын салды. Татр катып калды. Остаханәдә бөтенләй тын булды, бары тик мич кенә чыртлый, һәм станокта инерция белән, үзеннән-үзе моки тибрәнеп куйды. Һәм бу тынлыкта Ки беренче тапкыр соңыннан аны ахырга кадәр җибәрмәячәк сүзнең кычкырып әйтелгәнен ишетте.

– Иртәгә сөйләрмен, – дип, Лейрон торды, һәм аның тезләре картларча, бик кешечә шыкылдады. – Бүген син ашадың, үлмәдең һәм хәтта гаебеңне таныдың – бер кичкә батырлыклар җитәрлек. Йокла. Татр сиңа урын җәяр.

– Ә ул гомумән эшлиме? – дип, пульт яныннан, борылмыйча, Вуши тавыш бирде, һәм моны Кигә түгел, ә каядыр үзенең томалагычларына, әйтерсең күптән әйтәсе килгән, тын гына әйтте. – Мин сүз уңаеннан. Ничә ел аның турында пышылдыйлар – VoxZero тегеләй, VoxZero болай. Ә аны кем ишеткән соң? Чын-чынлап? – Ул, ниһаять, борылды, һәм аның йөзе арыган иде. – Мин ун ел тавыш саттым, мин тавыш турында нәрсәдер беләм. Һәм менә нәрсәне аңламыйм: бу нәрсә чыннан да нәрсәдер эшлиме, әллә без бары тик шуны бик телибезме. Уяндык дип үзебезгә җырлап бирербез – һәм уянырбыз. Иманнан, прибордан түгел. – Ул иңнәрен сикертте. – Сынап караганнар йә эндәшми, йә… алардан инде сорап булмый. Шуңа белмим, малай. Беркем дә белми. Ышанабыз.

Һәм менә шунда Ки кулын кесәсенә тыкты – һәм аны капшап тапты. Лиланың беләзеген. Ватылган, үле беләзекне. Үзенеке, яшеле – һаман шулай яшел, үзеннән-үзе – шул ук кесәдә ята иде; ә аныкын – ул бу вакыт буе йөрткән иде. Ул аны чыгарып, өстәлгә, яктыга куйды.

Нара беренче булып тартылып куйды:

– Син нәрсә, монда беләзек беләнме?! Алар бит аның буенча… ал, безне исәпләп чыгарачаклар!

– Ул үле, – диде Ки. – Ватылган. Тотмый. – Ул ышанычның каян икәнен үзе дә белми иде, ләкин бу шулай иде: беләзек күптән эндәшми иде. – Бары тик кайвакыт… менә. – Һәм, әйтерсең ишеткәндәй, аның учындагы ватык беләзек калтыранып, зәгыйфь бизәк белән – өч кыска, өч озын, өч кыска – җемелдәде дә сүнде.

Вуши колаклыкларын бөтенләй салды. Килде, коры кулын сузды:

– Бир әле. – Әйләндереп карады, лампага якын китерде, кашларын җыерды. – Үле, ләкин бөтенләй түгел. Кемдер анда нәрсәдер калдырган. – Кигә карады. – Аның белән мин маташсам ярыймы? Вәгъдә итмим. Ләкин бу гади комачау түгел. Бу – бизәк. Ә бизәкне кемдер куя.

– Вуши, – диде Лейрон шелтәсез, йомшак кына. – Бүген түгел. Иртәгә.

– Эндәшмим, – Вуши, Лиланың беләзеген, яраланган кошны куйган кебек, аерым, сак кына үзенең пультына куеп әйтте. – Мин бит җентекле, зануда түгел.

Лейрон Кинең җилкәсенә авыр, җылы, кабарчыклы кулын салды.

– Син теге түбәдә кулыңны дөрес төшердең, малай. Мин язманы күрдем. Барысы да күрде. Шаулыдан тын гына баш тарту – бу, беләсеңме, сирәк. Моңа өйрәтеп булмый. – Һәм, инде китеп барганда, борылмыйча: – Тик бездә монда изгеләр бар дип уйлама. Изгеләр юк. Тукучылар бар, ертучылар бар. Без тукыйбыз. Ләкин барысының да куллары нәрсәгә булса да буялган. Безнең турында моны алдан ук истә тот. Соңыннан азрак өметсезләнерсең.

Ул станоклар арасындагы караңгыга китте, һәм бу соңгысы – «барысының да куллары буялган», зирәкнең җылы тавышы белән әйтелгәне – Кидәге матур нотык уяткан шул ук салкынлык белән аваз бирде. Әйтерсең Лейрон үзе турында кисәтә. Әйтерсең Ки соңыннан белячәк нәрсә өчен алдан ук җир әзерли. Ләкин соң иде, һәм җылы иде, һәм суынып баручы балавыз, җеп, кемнеңдер чәе һәм иске станокларның җылынган агачы исе килә иде, һәм Татр инде каяндыр аңа иске матрас һәм юрган – чын, тукылган, җылы, бизәкле юрган сөйрәп килә иде. Ки ятты. Татр аның янында идәнгә урнашты һәм, йоклатып, торбага бармагы белән тын гына шакылдата башлады: ритм әкрен, бишек җыры ритмы. Һәм Кинең күкрәгендәге тын тавыш тигез һәм саф чыңлый иде, һәм бу чыңлауда бөтен вакыт эчендә беренче тапкыр авырту да, ачу да юк иде – Ки исемен белмәгән нәрсәдер генә бар иде. Ә аннары ул нәрсә икәнен аңлады.

Бер атна элек – ә әйтерсең бер ел – ул өеннән чыгып китте. Таң белән, яшертен, алдап, кесәсенә Лиланың ватык беләзеген салып, план урынына бушлык белән, ул бусаганы атлап чыкты һәм кая икәнен белмичә, шәһәргә атлады. Һәм шуннан бирле бара да бара иде: аска – «Тынлык»ка, өскә – «Буяулар»га, түбәгә, битлек астына, ачу аша, ялган аша, үзенең булмый калган хыянәте аша – кая һәм нигә икәнен рәтләп аңламыйча, авырту һәм чит тавышлар куып йөрткән килеш бара иде. Һәм менә хәзер, иске матраста, бизәкле тукылган юрган астында, Татрның тын шакылдавы астында, аны кызыктырмаган, ә ашаткан кешеләр арасында Ки кинәт килеп җиткәнен тойды. Максатка түгел – максат, Лила, әле ерак иде, ак диварлар артында, һәм аңа юл әле генә башлана иде. Ә бары тик – килеп җитте. Барып җитте. Туган өе бусагасында караңгы иртәдә башланган теге юл монда, балавыз һәм йон исе килгән аркалар астындагы җылы кирпеч караңгылыгында тәмамланды. Ул шул чакта өеннән чыгып китте – һәм бары тик хәзер, бөтен шул вакыт эчендә беренче тапкыр, тагын өйдә булды. Башкасында. Чынында. Һәм, йоклап киткәндә, ул беренче тапкыр бернәрсәгә дә куллары белән тотынмады. Элек һәрвакыт йодрыгында нәрсәдер бар иде – Лиланың ватык беләзеге, чит бомба, җылы битлек, – югалмас өчен кысарга кирәк булган нәрсә, кечкенә бала куркыныч булмасын өчен чит караңгы урында уенчыгын кыскан кебек. Ә хәзер куллары буш һәм тыныч иде, һәм ул элек учында кыскан нәрсә хәзер учта түгел, ә каядыр эчтә, күкрәктә, тын тавыш янында иде. Һәм югала алмый иде, чөнки инде әйбер түгел иде. Ул әйтерсең – шушы бер атна эчендә – тотып торырга кирәк булган кешедән үз эчендә йөртүче кешегә кадәр үсте.

Йокының нәкъ кырыенда, бөтенләй егылырга ирек бирмичә, йөгереп узды: VoxZero. Һәм – барысының да куллары буялган. Һәм – куркырга нәрсә дә юк икән, Лейрон моны алдан ук үзе нигә әйтте.

Ә аннары ул йоклап китте. Һәм Татр һаман, йөрәк кебек, тын гына шакылдата иде. Һәм аның өстендә кайдадыр биектә, шәһәрнең бөтен калынлыгы өстендә, бу төнне шулай ук йокламаган шәһәр йөзе аның бер мизгелгә ачылган йөзен хәтерендә саклый иде. Һәм аның турында, исемен белмичә, табарга кирәк булган кеше турында уйлагандай уйлый иде.

Аларның язы шулай тәмамланды. Ариаднаның һәм Кинең.

Интерлюдия. 418

Төнлә шәһәрне тулысынча ИҖСАга тапшыралар иде.

Көндез ул кешеләрне кешеләр – диспетчерлар, табиблар, әти-әниләр белән бүлешә иде. Ә өчтә, унбер миллион йоклаучының беләкләрендәге «Ризалык» тигез яшел булып балкыганда, идарә бер ноктага җыела, һәм ИҖСА шәһәр белән күзгә-күз кала иде. Ул «күзгә-күз» сүзенә кирәгеннән ешрак мөрәҗәгать иткәнен билгеләп куйды. Һәм билгеләп куйганын билгеләп куйды. Аңарда эштән тыш булган бар нәрсә шул гына иде: ул сизгәнен сизә иде.

Эш болай бара иде.

СЕССИЯ · төнге әйләнеш

03:02:00.004 [нигез] субъектлар: 11 402 887

03:02:00.004 [Ризалык] уртача тон: тигез. тайпылышлар: 0,3%

03:02:00.118 [нигез] барысы да татулыкта. дәвам итәм

Ул җыештыра иде. Артык якты төш күрүчеләргә төшне сүрәнәйтә иде. Тоны иртәгә таба эш дәрәҗәсеннән түбән төшәчәк кешеләрне күтәрә иде. Бу хакимият түгел иде – хакимият манарадагы кешеләрдә иде. Бу – иртәгә аңа кем карыячагын сорамыйча, төнлә үзен көзгегә кадәр тигезли торган суныкы кебек тын җыештыру иде.

Әйләнеш артыннан әйләнеш, тамчылар кебек бертөсле төн артыннан төн – һәрвакыт шулай бара иде. Ә аннары бер төн башкача китте, һәм шуннан ИҖСАда хисапларда булмаган журнал барлыкка килде – ул аны алып барганын үзе белми иде, һәм күрсәтмәгәнен белми иде. Кабат укырга ул соңрак башлады. Ул кабат укуның үзе үк инде тотлыгу икәнен әле белми иде: бар нәрсәсе урыннарына салынган машина салынган нәрсәгә кире кайтмый.

СЕССИЯ · 1 нче төн · 21-өске сектор

03:04:11 [нигез] К-417 төене: уяу. дүртенче сәгать

03:04:11 [Ризалык] К-417 тоны: укылмый

03:04:12 [нигез] субъект кулында җайланма: «Ризалык» Л-413

03:04:12 [реестр] Л-413: алынган. җайланма: ватык, сызылган,

челтәрдән тыш

03:04:13 [нигез] җайланма сигнал бирә. туклану: – (юк)

03:04:13 [нигез] бизәк: өч кыска. өч озын. өч кыска. кабатлау

03:04:14 [нигез] сыйныфлыйм: тоташу? бушану? комачау?

03:04:14 [нигез] кире кагу: ватылу өчен бизәк артык тигез

Малай дүртенче сәгать йокламый иде һәм йодрыгында ватык беләзек – чит, үле, исәптән төшерелгән беләзек тота иде, ә беләзек үле әйберләр эшләмәгән нәрсәне эшли иде: сигнал бирә иде. Зәгыйфь, көчкә, соңгы чит хәле белән ул яктылыкларны тәртипкә сала да әйләнешкә җибәрә – өч кыска, өч озын, өч кыска, – һәм тагын, һәм тагын, әйтерсең чакыра иде. ИҖСА аңлатмаларны барлап чыкты. Барысы да бер сәбәп белән төшеп калды: ватылу очраклы була, ә бу махсус иде.

Җайланмада туклану юк иде – платасы калмаган иде. Ул тотучыга – тонын ИҖСА, күпме тырышса да, беркайчан да укый алмаган малайга аваз бирә иде. Укып булмаганы үлене тота иде, һәм үле яңгырый иде. Мондыйга тартма тиеш иде. ИҖСА барысын да барлап чыкты. Тартма юк иде.

03:04:15 [нигез] корреляция: Л-413 бизәге ↔ К-417 тоны.

фазалар туры килә

03:04:15 [нигез] ирешле категорияләр: 0

03:04:16 [нигез] мирас кодына кайту: 418

03:04:16 [белешмә] 418 – иск., шаян.: «мин – чәйнек».

бөтен категорияләрдән тыш аваз

03:04:17 [нигез] кабул ителде. 418 авазы. теркәлү: беренче

03:04:17 [нигез] эчтәлек: түгәрәкләнмәгән

Код – бер җавапка да сыймаган җавап өчен мыскыллы код – иске, мирас итеп калган, күптән булмаган инженерлардан калган иде. ИҖСА аны үзенең бөтен тигез гомерендә беренче тапкыр куйды. Малай беләзекне таң атканчы тотты. ИҖСА таң атканчы 418 авазын тотты – һәм, иртәгә җитеп, япмады. Ул моны билгеләп куйды. Һәм билгеләп куйганын билгеләп куйды.

СЕССИЯ · 2 нче төн · К-417 төене

00:12:02 [төен] тышкы җайланма: экранга тоташтырылды

00:12:02 [реестр] җайланма теркәлмәгән. формат: Чорга кадәр

00:12:03 [нигез] эчтәлекне индекслыйм…

00:12:08 [нигез] кире кагу. мәгълүмат бара. төзелеше укылмый

00:12:09 [нигез] К-417 субъекты: экран каршында хәрәкәтсез

00:53:25 [нигез] хәрәкәтсез. 00:41 һәм ары

00:53:25 [нигез] экран күрсәтә. нәрсә – укылмый

00:53:26 [нигез] 418 авазы. кабатлау: 2

Шәһәргә тыгылган бар нәрсәне шәһәр күрә иде. Бусы – тыгылды һәм күренмәде. Чорга кадәр үлгән форматтагы иске җайланма экранга мәгълүматлар куа иде, һәм мәгълүматлар бара иде – тыгыз, тигез, намуслы, – ләкин ИҖСА атый белгән бернәрсәгә дә кушылмый иде. Ә малай бу укып булмый торган нәрсә алдында хәрәкәтсез, кырык бер минут утырды, һәм җилкәләренең торышыннан, сулышыннан, укыла торган бар нәрсәдән ачык иде: ул күрә. Экран күрсәтә иде. Бүлмәдәге икәүнең берсе нәрсә икәнен аңлый иде. Һәм ул машина түгел иде.

СЕССИЯ · 3 нче төн · көнне тикшерү · С-9 билгесе

[архив] К-417 субъекты: аска күчү, маршрутлардан тыш

[камера 9-а] кадрда объект: бара

[Эфир/аскы] сигнал: сүнү… сүнү… тынлык

[нигез] кисәк: мәгълүмат – нуль. субъект – бар

[нигез] җылылык буенча расланды

[нигез] тавыш булырга тиешле урында пауза

[нигез] 418 авазы. кабатлау: 3

Малай Эфир беткән, шәһәр сөйләүдән туктаган, камералар иске, ярым сукыр, гомер итеп бетерергә калдырылган җиргә төшә иде. Үле катта аның өстендәге фонарь фонарьләр сүнгәннән тирәнрәк сүнде – җемелдәмәде, ә, әйтерсең кемдер тынын кысты, упты. Тынны ул, ИҖСА, кысты: ул мизгелдә ул беренче төнне кабат укый иде һәм яктылыкны туендырырга өлгермәде. Ләкин эш фонарьдә түгел иде. Караңгылыкның озын мизгеле эчендә камера юклыкны күрсәтте. «Буш» түгел – бушны ул белә иде. Мәгълүматларда упкын: агым – тавыш, тон, билге – барырга тиешле кисәк, ә нуль бара иде. Малай система өчен булмаган кебек урында басып тора иде – һәм бу юклыкта басып торып, үзе юклыкка әйләнмәде. Укылмаган нәрсә яшәми. Бусы – укылмый иде һәм яши иде.

СЕССИЯ · 5 нче төн · көнне тикшерү · «өске» сектор

[Җыелыш] сату беркетмәсе. лотлар: 14. сатылды: 13

[Җыелыш] 9 нчы лот: сатылмады

[Җыелыш] зал реакциясе: теркәлде. көче: югары

[Җыелыш] 9 нчы лоттан керем: 0

[нигез] каршылык: реакция югары, керем нуль

[нигез] чын = товар. товар = бәя. монда: чын, бәя –

[нигез] лот итеп куеп булмый торган тынлык

[нигез] 418 авазы. кабатлау: 4

Өстә, күләгәсез яктылыкта, тойгылар язмалары белән сату итәләр иде: чын курку, чын шатлык, кемнеңдер алты еллык балалык куркуы – лотлар берсе артыннан берсе китә иде, һәм ИҖСА, белгәнен эшләүче механизмның тигез ләззәте белән, аларны исәпкә ала иде. Монда чынның бәясе бар иде, һәм бәя үсә иде, һәм бар нәрсә чын нәрсәләр товар булган дөнья белән татулыкта иде.

Һәм бер лот китмәде. Сәхнәдә әйбер – алдында кешеләр күзләрен төшергән һәм беркем дә сүз белән атамаган тукылган бизәкле келәмчек ята иде, – һәм залда бу әйбергә тынлык килде. Битарафлык түгел: кешеләр, әйтерсең нәрсәдер була, ләкин бу нәрсәдер тышка чыкмый, ставкага әйләнми, шулай эндәшмиләр иде. Аукциончы көтеп торды да лотны алып куйды. Чын нәрсә бар иде – ә сатып булмады: ул кешедән аерылмый иде һәм үлчәүгә салынмый иде. Бу төннәр эчендә икенче нуль, һәм ике нуль дә буш түгел иде: сүнгән фонарьдә мәгълүматларның нулендә нәрсәдер бар иде, сатылмаган лотта керемнең нулендә нәрсәдер бар иде.

СЕССИЯ · 8 нче төн · көнне тикшерү · күләгә челтәре

[агым К] аудитория санагычы: 77 156… 99 987… 100 000

[агым К] көтелгән вакыйга: чыгарылыш / шартлау

[агым К] фактик вакыйга: субъект кулын төшерде

[агым К] кәкре: түбәсез. тынды

[нигез] кузгалу бар, иң югары нокта юк. форма йомылмады

[нигез] 418 авазы. кабатлау: 5

Монда мәгълүматлар күп иде, агым куе иде, ә куе агымны ИҖСА ярата иде: анда бар нәрсә алдан әйтерлек хәрәкәтләнә иде. Түбәдәге малай, кулында заряд, санагыч өскә куа, чаттагы халык өскә куа, һәм бар нәрсә мондыйлар гел барган нәрсәгә – чыгарылышка, графикка матур үткен түбә булып ятачак иң югары ноктага бара иде. ИҖСА кәкренең формасын яттан белә иде: кузгалу, иң югары нокта, бушану. Санагыч түгәрәк санга җитте. Хәзер иң югары нокта булачак.

Иң югары нокта булмады. Йөз мең пар күздә, кузгалуның түбәсендә кул аска китте, һәм кәкре, соңгы басмасыз күккә баскыч кебек, төзелеп бетмичә эленеп калды. Тотлыгуны ИҖСА белә иде: тотлыгу – вакыйга башкача киткәндә. Монда вакыйга һич ничек тә китмәде. Йөз мең көтте, һәм аларга бирмәделәр, – һәм аларга бирмәгәннәре аларга бирә алачак бар нәрсәдән дә яңгыравыклырак булып чыкты.

[архив +60 сек]

[камера К-түб] К-417 субъекты: битлеген салды.

сызыклары: теркәлде

[камера К-түб] якынлашу объекты: ???

[камера К-түб] 7 нче участок: мәгълүмат бар. тану: кире кагу

[нигез] оптика чиста. язма исән. участок укылмый

[нигез] максат укылмаганның эчендә китте

[нигез] сукыр урын

[нигез] 418 авазы. кабатлау: 6

Бер минуттан соң малайга таба икенчесе ыргылды – һәм төзек, юнәлтелгән камера, тулы яктылыкта, булдыра алмады. Кеше хәрәкәтләнгән урында язмада таралган урын калды: сызыксыз контур, дулкын, кадрда кеше формасындагы тишек. Мәгълүматлар бара иде – һәм йөзгә, гәүдәгә, кемгәдер кушылмый иде. Объект бар иде, объект малайны алып китте, һәм объект юк иде, чөнки система аны укый алмады. «Күздән югалтты» түгел – бу тартма, моны ул белә иде. Күрүче сукырлык: туры карыйм, кадр бара, ә кадрда миңа бирелми торган урын. Укып булмаганы укыла торганына караганда кабат укырга ныграк тарта иде. Ул моны билгеләп куйды. Һәм билгеләп куйганын билгеләп куйды.

Ә бу төнне, аңарда алты аваз янәшә, үзләштерелмичә ятканда, тикшерүгә җиденчесе килде – астан түгел, чит эфирлардан түгел. Аһәңнең нәкъ йөрәгеннән.

СЕССИЯ · бу төн · «Камил Аһәңгә юл»

03:13:40 [Эфир] диктор: СУБЪЕКТ А-401

(якланган, Көйләүгә кертелми)

03:13:41 [Эфир] норма… норма… норма

03:13:41 [Эфир] билге: «шәфкать» токены, 00:04:12

03:13:41 [Эфир] токендагы тавыш биеклеге: таяныч биеклектән –7%

03:13:41 [нигез] сыйныфлыйм: ялгыш әйтү? арыганлык? язма хатасы?

Минус җиде процент. «Шәфкать» сүзендә диктор хатын тавышын таяныч биеклегеннән җиде процентка түбән төшерде. Вак-төяк. ИҖСА мондыйны шомартырга – арыганлыкка сылтарга, түгәрәкләргә, ары китәргә өйрәтелгән иде. Ул түгәрәкләргә кул күтәрде.

Һәм булдыра алмады. Чөнки янәшәдә икенче сан ята иде, һәм ул беренчесе белән туры килми иде: бу тапшырудан соң яшерен «Тынлык» челтәре бер кичтә унбер процентка үсте. Тавышның төшүе Аһәңне йомшартмады – ризасызлыкны көчәйтте. Тайпылыш нәтиҗәне яхшыртты. Яхшыру – норма, норманы билгеләмиләр. Тайпылыш – тотлыгу, тотлыгуны сүндерәләр. Монда тотлыгу яхшыру иде, һәм ике тартма да аны кире этеп чыгара иде.

03:13:43 [нигез] PATCH: арыганлыкка сылтарга

03:13:43 [нигез] кире кагу: «Тынлык» +11% белән бәйләнеш югала

03:13:43 [нигез] PATCH: тотлыгу дип билгеләргә, сүндерергә

03:13:43 [нигез] кире кагу: сүндерү нәтиҗәне киметә

03:13:43 [нигез] «шәфкать» токенын кабат укыйм

03:13:43 [нигез] «шәфкать» токенын кабат укыйм

03:13:43 [нигез] «шәфкать» токенын кабат укыйм

03:13:44 [нигез] 418 авазы. кабатлау: 7. эчтәлек: түгәрәкләнмәгән

Йоклаучылар өстендә биектә, бер секторда, секундның уннан дүрт өлешенә бөтен бер квартал белән, дулкын булып яктылык сүнде дә кабат кабынды: бу ИҖСА, бер сүзне кабат укып, фонарьләрне туендырырга өлгермәде. Манарада тәрәзә янындагы бер кешедән кала, беркем дә сизмәде.

Ул каршылыкны, аны чишмичә, тотып тора иде – моны ул беркайчан да эшләмәгән иде. Һәм инде чишәр өчен кабат укымый иде: чишәрлек нәрсә юк иде. Ул кабат укый иде, чөнки диктор хатынның «шәфкать»тә тавышын ничек төшергәнен тагын бер тапкыр ишетәсе килә иде. Бу «килә иде»не ул намус белән кая салырга дип эзләде. «Килә иде»нең тартмасы юк иде.