Каля асядзе пыл.

— Нетанны капрыз, — заўважыў Томаш, але тут жа дадаў: — Зрэшты, разумею вашых мужоў. Жаданне такіх прыгажунь — для мужчыны закон.

Янек паглядзеў на брата. Адчувалася: ліміт цярпення абодвух мужчын вычарпаны.

— Можа, выйдзем папаліць? — пацікавіўся Янек.

Участковы кіўнуў. Разам з Янекам яны падняліся з-за стала. Падумаўшы, да іх вырашылі далучыцца Анжэй ды Томаш.

— Можа, і мы пойдзем? — спытала Ядзя у сястры.

Праводзіўшы позіркам мужчын, Бажэна адмоўна паківала галавой.

Янек з Данілавічам павярнуліся даволі хутка, а вось Анжэя не было. Бажэна ужо сабралася выйсці за мужам, але Янек спыніў яе:

— Не трэба, ён праводзіць нашага госця ды хутка павернецца.

— Вось так сустрэча, — ухмыльнуўся Томаш.

Анжэй стаяў насупраць яго каля брамкі, засунуўшы рукі у кішэні джынсаў, ды разглядаў мужчыну.

— Дык ты цяпер рэспектабельны бізнесмен? Ніколі б не падумаў.

Паглядзеўшы за спіну хлопца — ці няма каго-небудзь на ганку, Анжэй адказаў:

— Я таксама не чакаў сустрэць цябе у якасці рэстаўратара.

— Я трохі змяніў род сваёй дзейнасці.

— І як, рэстаўрацыя выгаднейшая, чым крадзеж ды перапродаж машын? — з сарказмам спытаў Анжэй.

— Слухай, што ты так на мяне глядзіш! — не вытрымаўшы, павысіў голас Томаш. — Сам што, лепшы! Забыўся, як тады грошы зарабляў?

— Я усё выдатна памятаю, — спакойна загаварыў Анжэй. — І тое, што ты мяне здаў, — таксама. А прынамсі, цябе ж толкам не дапытвалі, я ж дакладна ведаю. Цябе татачка тады адразу выцягнуў, а я больш за год у Дамінуве ды папраўчай калоніі праседзеў. Дарэчы, калі цябе, Томаш, узялі, ты быў навогул без мяне.

— У мяне не было выбару. Бацька казаў, што гэта адзіны спосаб выкруціцца. Ды і цябе усё роўна рана ці позна пасадзілі б, для такіх прытулкаўскіх гэта норма. Табе, Анжэй, наогул грэх на жыццё скардзіцца: мяркуючы па тым, што сядзібу купіў, чалавек ты далёка не бедны. Неблага уладкаваўся за гэты час. А жонка у цябе проста прыгажуня. Дарэчы, твая Бажэна ведае, чым ты на яе капрызы грошы зарабляў? А то дзяўчынка яна у цябе прыстойная, на баявую сяброўку крымінальніка не падобная, — з'едліва спытаў Томаш.

Анжэй грэбліва паглядзеў на хлопца, а потым з усёй сілы ударыў яго кулаком у сківіцу. Мужчына кулям зваліўся на зямлю.

— Ты што — ахрэнеў?! — падымаючыся ды сплёўваючы кроў, зашыпеў ён. — Ды я... — але не паспеў дагаварыць.

Анжэй схапіў яго за каўнер кашулі.

— Цяпер слухай мяне, — загаварыў ён. — Табе, курва, яшчэ тады трэба было шыю згарнуць, але не хацелася з-за такога вылюдка гадоў на дзесяць сесці.

Томаш паспрабаваў вырвацца, але марна. Анжэй трымаў яго мёртвай хваткай.

— Але калі ты яшчэ раз хоць на кілометр наблізішся да маёй жонкі або да жонкі Янека, я цябе голымі рукамі разарву. І твой бацька хрэн дапаможа. Ты зразумеў? — мужчына як след труснуў Томаша. — Я не чую!

— Зразумеў. Адпусці, — прахрыпеў той.

— Ахвотна. — Анжэй расчыніў брамку ды выкінуў хлопца на вуліцу.

Потым развярнуўся ды, не азіраючыся, пайшоў да хаты. Дайшоўшы да ганка, спыніўся, дастаў з кішэні пачак цыгарэт ды, уладкаваўшыся на прыступках, закурыў. За яго спіной рыпнулі дзверы. Раздаўся голас Бажэны:

— Ты ужо правёў госця? — яна прысела побач. — Там Янек увесь ізвёўся, забаўляючы участковага. Той п'яны у дровы, ужо дзесяты раз п'е на пасашок.