Найзағай жарқылдағанда

"Мен де соны ойладым", "Мен де айтамын деп отыр едім" деген бірең-сараң Әлібекке қосылулар болды.

– Бірақ осылай қызығырақ сияқты. Басталмай жатып интрига ұстап отыр,– деді Ақжауын ағай. Оған да оқушылар жарыса қосылды.

– Алайда, бәрібір оқырманға айран беремін деп уәде беріп, сүт ұсынған сияқты болып қалмай ма? Жеке өзіме солай көрінді,– деді Қайрат, өзі мен қатарлы болса да тілі пышақтан өткір, қылыштан ұзын жігіт. Бірінші күннен бастап соның қалай ғана басына осындай сөздер келетініне таңғалумен жүрмін.

– Әңгіме жас жазушының қорқыныштары жайлы басталып, содан соң ұйым мүшелерінің жазушының туындысына әртүрлі көзқарасы берілген де, соңы жігіт жалғыз қалғанда ұстазының айтқан ақылымен аяқталған. Қорытындысы жоқ деуге болады. Белуарына дейін ұнады, соңы түсініксіз, автор идеясын ұмытып басқа нәрсе айтып кеткен сияқты болып қалған. Жарығым, айтқың келгені, негізі, не еді ?– деді Жаннұр апай. Бұл кісі осы сықылды сөздерін бәріне айтып шыққан шығар. Сұрағына жауап бергім де келмеді, жауап тыңдағысы келіп сұрамағаны анық. Оның ойын құптаушылар ілестіре ала жөнелген соң, үндемей құтылу бақыты бұйырды. Құлағыма дейін қызарып отырмын-ау, бетім күйіп-жанып дуылдап барады.